Van de baan

Één tip voor solliciteren: doe het niet als je je klote voelt.

Geschreven door Jeroen Coelen op 23 juni 2019 Leestijd: 4 minutes

Deze column schreef ik een jaar geleden maar het leek mij destijds een slecht idee om deze te publiceren. Dit was omdat ik hier wellicht mijn toekomstige werknemer mee zou bejegenen.

Een headhunter, al vond ze zelf recruiter, had mij benaderd via LinkedIn voor een uiteraard uitdagende baan in Hilversum. In het telefonisch voorgesprek waar ze maarliefst een half uur voor uittrok - dat benadrukte ze twee keer - vertelde ik dat ik les geef in design en actief werk in innovatie. Een vrij breed profiel, zo klonk het voor mij, echter voor haar minder: ‘Ik hoor het al, dit is een match’. Het gesprek duurde nog geen tien minuten.

De dag van het gesprek was mijn stemming matiger dan die van een conservatieve slager op een vegabeurs - ik dip nu eenmaal wel eens. Daardoor kwamen er argumenten in mij op met als doel mezelf te overtuigen dat deze baan waarschijnlijk niks voor mij was. Snel had ik genoeg redenen, bijna wilde ik afzeggen. Afzeggen leek me echter niet handig, als je een nieuwe baan zoekt is het ritme van solliciteren schijnbaar wenselijk.

Met veel moeite sleepte ik mezelf naar het station. In de trein bekeek ik hun online portfolio waar de leus ‘Verandering die er toe doet' fier boven aan de pagina pronkt. Dat kwam goed uit, dacht ik, ik heb zelf ook niks met verandering in het wilde weg. Ze bleken de NPO geholpen te hebben met de zoektocht 'naar mogelijkheden om extra inkomstenbronnen aan te boren’. Een jaar na dato kan ik, met de recente veranderingen bij de publieke omroep in het oog, concluderen dat dát project niet zo goed verlopen is.

Verder zag ik op onder het kopje klanten twee kansspelspecialisten staan - de term gokwebsite vonden ze waarschijnlijk niet sjiek genoeg. Direct doemde in mijn hoofdje een beeld op van een slecht verlichte ruimte in een schraal café annex casino. Ik zie voor me hoe ze boven een slechtverlichte roulettetafel hingen met sigaretten aan hun onderlippen gekleefd. Het balletje stuitert tot stilstand terwijl ze hun schuld zien verdubbelen. Och jee, ik ga zo op een sollicitatiegesprek waar 'u vraagt, wij draaien' vrij letterlijk wordt genomen.

Ik was een half uur te vroeg op het Mediapark en vroeg via de intercom of ik vast binnen mocht wachten.
‘Oh maar natuurlijk’, antwoordde de receptioniste die ik door het ronde raampje zag zitten.
'Voor wie kwam je?', vroeg ze binnen
Ik gaf de Engelse naam van het bedrijf: ‘Station ten’
Zij: ‘Watte?’
Ik: ‘Station tien.’
‘Ooooooh’, zei ze en vertelde toen wat zij had verstaan, maar dat verstond ik dan weer niet.

De minachting door mijn research van onderweg stond direct onder druk toen een sympathiek ogende jongen, Tijmen, me kwam halen. Ik wachtte op een verplicht 'heb je het kunnen vinden' maar die verwachting bleek onnodig cynisch. Na wat geklets over het type koffiezetapparaat en nog wat gelul over innovatie bevond ik me in de volgende woordenwisseling over de oorsprong van de naam van het bedrijf.

Tijmen: ‘Weet je waar de naam Station Ten vandaan komt?’
Ik: ‘Nee’
Tijmen: ‘Ken je de film The Imitation Game?’
Ik: ‘Ja, over Alan Turing toch?’
Tijmen: ‘De hal waarin de Enigma Machine, de coderingsmachine van de Duitsers, werd gekraakt was Station 10’
Ik: ‘Aha’
Tijmen: ‘Omdat wij ook complexe vraagstukken kraken’
Even bleef het stil.
Ik: ‘… Maar die Enigma Machine was wel iets complexer, toch?’
Tijmen: ‘Nou, het is behoorlijk complex’

Ik kreeg het idee dat dit gesprek voorbij was. Tijmen merkte dit en moest de inzet verhogen. Hij zou mij nog een telefoongesprek met de oprichter van het bedrijf laten hebben: “Die is echt heel goed”. Ik merkte dat ik terughoudend reageerde, waarop het hem verstandig leek de autoriteit van de oprichter aan te stippen - dat had hij immers nog niet gedaan - met: “Hij loopt hier al een tijd rond… En hij is echt heel goed.”

Ik ben nu, een jaar later, vergeten hoe dat telefoongesprek was, wat volgensmij genoeg zegt. Er gaan wijsheden die luiden als: Doe nooit boodschappen als je honger hebt. Voeg daar gerust aan toe: ga nooit solliciteren als je je klote voelt. Je speelt hierdoor onbedoeld hard to get waardoor mensen je willen aannemen. En dát kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

De naam van Tijmen is gefingeerd (en bekend bij de redactie). De naam van Station Ten niet, om begrijpelijke redenen.

 7
 0

Lekker gelezen? Geef me een kudo! (gewoon klikken, geen login)


Lees ook over: