Oompa loompa's waren vroeger ook zwart

Hoe politieke correctheid Sjakie en de Chocoladefabriek onder handen nam

Geschreven door Jeroen Coelen op 23 september 2019 Leestijd: 3 minutes

Vorig jaar kopten de kranten dat Nederland voor het eerst meer ongelovigen dan gelovigen telt. Er zijn meer atheïsten (één op de vier) dan gelovigen (één op de zes). De overgrote groep is (bewust) agnost of gelooft in iets, een soort zwevende kiezer. Een stroming die mijn aandacht onlangs nog trok maar niet genoemd werd in de kranten was het apatheïsme. Deze levenshouding interesseert zich expliciet niet in de vraag of er een god is. Mijn aandacht werd niet getrokken omdat ik zoekende was — ik geloof niet dat god bestaat maar heb daarvoor geen bewijs — maar des te meer omdat ik apatheïstisch denk over de pietendiscussie. Het interesseert me niet wat ze doen met het feest of de bijbehorende knechten. Maar omdat de feestdagen er toch aan komen mag iedereen weer even lekker in de slachtofferrol kruipen. In deze barre, koude tijden van haat en afgunst wil ik u een hart onder riem steken met een steekhoudend argument dat u terloops kan gebruiken tijdens uw komende borrel.

De discussie mikt zich voornamelijk op de huidskleur van de pieten. Een veelgehoord tegenargument dat pleit voor behoud van de kleur is dat het kinderfeest niet meer leuk voor de kinderen zou zijn als zwarte piet niet zwart is. Ik neem u mee naar 1964, toen Roald Dahls Sjakie en de Chocoladefabriek voor het eerst van de pers kwam. In dit verhaal waren de oempa loempa’s pikzwarte pygmeetjes uit de diepste wouden van Afrika. Zo diep, dat ze nog nooit een “witte man hadden gezien”. De complete stam van 3000 pygmeetjes werd meegenomen naar de westerse wereld. Aan dat adoptiebeleid kan Madonna nog een puntje zuigen. Ze waren verzot op hun nieuwe werk in de fabriek en het verrukkelijke chocolade dieet. Want “ze aten hiervoor slechts groene rupsjes en kevertjes” - letterlijk geciteerd uit het werk. In die tijd — verplicht te zeggen een eenvoudige tijd— bestond racisme nog niet in Engeland: het boek werd razend populair. Ook toen het boek een aantal jaar later in de Verenigde Staten van Amerika werd uitgebracht waren de reacties ook erg positief.

Tien jaar na uitkomst in the States vond er na ophef echter een politiek correcte spoeling plaats. De zwarte pygmeetjes paste niet in de racially mixed society en maakte plaats voor hippies met lang goudbruin haar. Ik durf te beweren dat bijna iedereen is opgegroeid met een variant van Sjakie en de Chocoladefabriek, hetzij de film, danwel het boek. Wat deze uitgaven veelal gemeen hebben is dat er geen zwarte pygmeetjes in voorkomen. Toch is deze kinderfranchise mateloos populair geweest en gebleven. Dit is voor mij het meest overtuigende argument waarom Sinterklaas geen zwarte knechten nodig heeft om het leuk te houden voor de kinderen.

Toch blijft de vraag of de kleur van zwarte piet racistisch is terugkomen. De ene kant vindt zwarte piet onaantastbaar, de andere kant gelooft niet in zwarte piet maar wel in iets. Kunnen we deze grondvraag eigenlijk wel beantwoorden? Of is de vraag niet relevant omdat het antwoord ervan subjectief is en er geen doorgrondelijk bewijs bestaat voor het conservatieve kamp? Dat klinkt bekend in de oren. Niet apatheïstisch zoals hierboven, maar apietheïstisch!

Dat mensen moeite hebben met verandering is van alle tijd; daarbovenop kan men zich ook afvragen of je als volwassen mens je identiteit moet baseren op een jeugdherinnering. We weten dat om leuk te houden voor de kinderen de zwarte kleur niet nodig is. De geschiedenis hierboven leert ons dat uiteindelijk de politieke correctheid toch wel van de conservatieve identiteit zal winnen. Bespaart u mij en jezelf de moeite. Maak je niet meer druk. Wordt apietheïstisch!

Bron: Roalddahlfans.com

 6
 0

Lekker gelezen? Geef me een kudo! (gewoon klikken, geen login)


Lees ook over: