Jezus, wat nu weer?

Een klein kijkje nemen.

Geschreven door Jeroen Coelen op 25 september 2019 Leestijd: 4 minutes

Ik liep vorige week langs de Oude Gracht in Utrecht. Ik werd aangesproken door een zwarte meneer met een stapel flyers in zijn hand. ‘Hoe heet je?’ Ik gaf m’n naam. Hij vroeg me of ik verdwaald was. Ik was redelijk goed op weg - normaal verdwaal ik half - naar mijn broer. Niet echt dus. Hij keek me met zijn donkerbruine ogen aan en zei: ‘Je lijkt verdwaald.’ Hij legde uit dat iedereen wel eens verdwaald is in zijn leven. Hij vertelde over hoe hij door drugs en criminaliteit verdwaalde en hoe hij uiteindelijk een vervullend pad heeft gevonden. Wederom keek hij mij in de ogen: ‘Hoe gaat het echt met je, Jeroen?’ Ik besloot open kaart te spelen.

Foto uitsluitend voor het ‘Geert Mak’-gevoel.

Nou. Er zijn periodes dat ik goed in mijn vel zit. Het is vaak de aanloop naar een grote gebeurtenis. Laatst was dat het geven van een belangrijk college of een comedy optreden met een imposant affiche. Ongeveer twee weken voor aanvang ben ik altijd helemaal in mijn nopjes. Alles wat ik doe is ter ondersteuning van dat mogelijke hoogtepunt. Ik heb plots een reden om op tijd de kroeg te verlaten. Ik ga op vrome tijden naar bed. ’s Ochtends schiet ik net als mijn ochtenderectie moeiteloos omhoog. Niet dat alles positief is, maar in dat soort weken mag het zelfs minder gaan. Tram gemist? ‘Ach, dan sta ik toch even lekker in het zonnetje?’ Een duidelijk doel, dingen zijn de bedoeling. Het leven lijkt op dat moment zin te hebben; ik weet er zelfs invulling aan te geven. Wanneer het doel behaald wordt, ben ik soms wel een week intens gelukkig. Na een succesvol optreden of college ben ik euforisch. Ik denk dat ik de wereld aan kan. Mijn blik op de toekomst wordt uitermate positief wanneer ik mijn prestatie licht narcistisch tot in het oneindige extrapoleer. Over een jaar of wat ben ik verantwoordelijk voor de faculteit. Of ben ik misschien wel hét aankomende comedy talent. Ik geef mezelf een schouderklopje voor dit ineens (on)realistische toekomstbeeld: Puik gedaan, Jeroen. Zie je, je kan het wel. Om in Happinez-termen te spreken, ‘Alles in deze periode is leuk en geeft energie’. Zelfvertrouwen is troef. Creativiteit vloeit als tranen bij een eerste keer anale seks. Het is beter dan elke vorm van drugs die ik heb geprobeerd. Ik voel me de beste versie van mezelf.

Een paar dagen later begin ik me weer normaal te voelen. De roes zakt weg, het leven is prima. Een aantal dagen zou ik mezelf zowaar het label stabiel geven. En dan, om half twee na de lunch, zit ik futloos naar mijn spreadsheet te staren. Die spreadsheet stond de hele ochtend ook al ongewijzigd open. De loomheid der dagen valt me ineens op. Als een fok die ineens wind vangt slaat mijn stemming om. Ik hoor hem helaas nooit wapperen. Het zal wel een minder dagje zijn, morgen is het vast beter, verzeker ik mezelf. De volgende dag word ik wakker. Als een jongetje die een pakje Pokémon kaarten openmaakt kijk ik of er wat in zit. De laatste slierten euforie zijn verdampt en er blijft een doelloos wrokje over. Het toekomstbeeld wat ik twee dagen eerder schetste kan niet meer worden opgeroepen. De toekomst beslaat sowieso niet meer dan 24 grijze uren. Ik zit onzeker ondergedompeld in een bad waar de temperatuur schommelt tussen weemoed en melancholie. Ik hunker naar zekerheid, net zoals dat je er van uit kunt gaan dat er een VVD-minister aftreedt in een Kabinet Rutte. Dat mensen klagen over klagende mensen. Dat het bij Dit Was Het Nieuws na de eerste ronde altijd 4 tegen 4 staat. Maar nee, het is weer raak. En vandaag voel ik me precies zo.

De man kijkt me indringend aan: ‘Zoon, ik denk dat je naar een professional moet.’ Ik dacht bij mezelf: Vertel mij wat. ‘Hij heet Jezus, en hier is zijn kaartje’. Betoverd door zijn gevoel voor humor schoot ik in de lach. Jezus heeft een makkelijk te begrijpen tactiek voor het leven. De apotheose komt pas na het leven; alle ups en downs in dit leven dragen daar aan bij. Ze hebben kunstig mijn twee weken voor een hoogtepunt uitgesmeerd over alle levensjaren. Dat haalt een hoop druk weg. Ik begrijp waarom je zulke opgewekte kerkelijke figuren op straat tegenkomt. Ze hebben betekenis, een doel en bevestiging dat het klopt. Alles wat er regelmatig, tot mijn grote frustratie, ontbreekt in mijn leven. Ik daarentegen wil maar niet geloven dat er een hiernamaals is, dat Jezus leeft en dat een God dat allemaal ziet gebeuren.

 4
 0

Lekker gelezen? Geef me een kudo! (gewoon klikken, geen login)


Lees ook over: