Dat kan geen toeval zijn

Over hoe ik mijn ogen opende

Geschreven door Jeroen Coelen op 13 september 2020 Leestijd: 7 minutes

Soms komen de feiten op zo'n manier voor uw neus dat u ze niet meer kan negeren. Laat me u meenemen.

Het begint bij een boekwinkel, die kan mij verwachten als ik slecht in mijn vel zit. Toch lees ik niet zoveel boeken. Lees ... uit, moet dat zijn. Ik rekende laatst dat slechts bij 1 op de 8 leesondernemingen van Jeroen de laatste pagina’s bereikt worden: er zit een hoop optimisme in het kopen van een boek. Je neemt een voorschot op een persoon die je zal zijn, namelijk een persoon die dat boek wél uitleest. Hiermee promoveert een boek van boekenkastvulling tot trofee. Een ongemakkelijk gedeelte van mijn boekenplanken is hierdoor vooralsnog een slecht gevulde prijzenkast die grossiert in lijkwaden van ijdele pogingen.

Dit weerhoudt mij echter niet om mij te verlekkeren aan beter zelfbeeld door het kopen van een boek dat ik toch niet ga lezen. En het werkt. Die dag kocht ik er vier, nieuw zelfs, terwijl ik eigenlijk al weet dat de meeste waarde op het moment van aankoop al verloren was. Maar om voor €80 euro aan krasloten te kopen voelt ook zo aan lager wal geraakt; dat zelfbeeld kan ik mezelf dan weer niet permitteren. Gezien de krappe conversie en portemonnee ga ik doorgaans naar een tweedehands boekwinkeltje. Of, als ik in een pedante bui ben ‘het antiquariaat’. Zo ging ik een maand of twee geleden naar het antiquariaat om de hoek. So far, niks aan de hand.

Ik had hemd aan met een kekke Windows-95 print (zie foto). Met een blikje opfris bier in de hand bladerde ik door de boeken in de bakken buiten voor de winkel. “Leip shirt, man. Is wel bizar wat die Gates allemaal doet”, zei een stem, overduidelijk tegen mij. Een kale, iele man, een erg slechte 30-er of een matige 40-er, in een te groot oranje t-shirt keek me aan. Hij had ook een broek aan hoor, het is niet dat hij daar in zijn blote pielemuis boekenbladeraars aanviel. Ik had geen idee waar hij het over had. “Ja, bizar, maar ik draag dit shirt ook zeker niet on-ironisch”, zei ik veilig. “Ja, Gates had dit [corona] voorspeld, en zit nu in de vaccins." Ik had eigenlijk geen trek in (alt right) conspiracy theories, vertelde ik hem. “Nee dat is dit niet”, verzekerde hij mij. Ik nam een slok van mijn biertje.

“Ken je Mark Dice?”, ging hij verder. Zo begint meestal een verhaal over een complottheorie, met een vraag over een verbannen genie. “Laat me raden, een alt right conspiracy theorie meneer?” “Nee, nee!", kraamde hij. Ik werd gefrustreerd dat hij nu al onze afspraak niet nakwam: we zouden het immers niet over complottheoriën hebben. Ik bedoel dan: ik was met name gefrustreerd met mezelf dat ik hem geloofde dat het niet 'zo'n verhaal' zou worden.

"Mark Dice legt links tussen dingen die de mainstream media mist. Dingen die jij en ik missen, daar moet je te veel voor kijken. In de Verenigde Staten. Maar hij vist ze d'r uit en als je het ziet ga je toch op een andere manier naar de wereld kijken, wat voor belangen er echt spelen. Je bent een slimme jongen, dus als ik jou was zou ik mij niet geloven maar het zelf eens bekijken." Dit is inderdaad beslist iets anders dan een complottheorie, dat ik deze man niet wilde geloven. Mijn vooroordelen, om misselijk van te worden. Bovendien, voor een man in een koddig oranje t-shirt vond ik hem retorisch niet onaardig, mij paaien met vermeende slimheid.

"Wacht, ik schrijf het voor je op!" Uit zijn tas rukte hij een stukje papier los waarop hij de naam Mark Dice schreef. De reden dat ik juist nu deze column schrijf, is dat ik vandaag dit briefje in mijn portemonnee terugvond. Op het randje van noemenswaardig, dat wel, maar heeft dat eerder mij in de weg gestaan?

"We gaan een spelletje doen." Ik kreeg het gevoel dat ik het spelletje sowieso ging verliezen, of dat ik misschien al verloren had. "Noem eens drie Amerikaanse actrices." Ai. Mensen die mij kennen weten dat ik geen moviebuff ben. Ik dacht tot voor kort dat Minority Report een film was over zwarte mensen die het journaal deden. De eerste naam die in mij op kwam durfde ik niet te zeggen, omdat ik niet zeker wist of het een actrice was. Katharine Hepburn, zei ik toch maar. "Okay, nog een." "Ehh, ja, ik ken niet veel films." Zangeressen mag ook. "Madonna, dan maar?" "Jaaa, die is goed!", zei hij enthousiast terwijl hij bevestigend z'n wijsvinger naar me op stak. "Taylor Swift", voegde hij nog toe voordat ik iets kon zeggen. "Ik dacht meer aan Rihanna", zei ik. "Ook goed." De man had genoeg ingrediënten verzameld en stak van wal: "We kunnen tegenwoordig alles van een man ombouwen tot vrouw, tieten, zelfs vagina. Maar er is één ding wat we niet kunnen ombouwen. Weet je wat?" Passen is in dit geval het makkelijkst, maar ik hoefde het niet eens te doen. "Heupen en schouders. Die zijn altijd te breed. Let maar op. Jessica Simpson? Ken je die? Dat is dus een man. Bijna alle vrouwen in Hollywood zijn mannen. Zoek maar op, transvestigation, ik schrijf het voor je op. Jessica Simspon zei ooit in een interview 'I'm a man'. En de journalist probeerde haar tevergeefs te verbeteren. 'I'm a man', zei ze nogmaals. Ik bedoel maar."

Als je het ontbreken van een aantal schakeltjes, gedegen logische stappen en een beeld van wie er in godsnaam belang bij had niet meerekent was dit een waterdichte argumentatie. "Even voor de zekerheid, dit is natuurlijk geen conspiracy?" Hij keek me neutraal aan, het was voor hem geen belediging, hij zag dat ik zijn verhaal niet begrepen had.

“Ik zal het je uitleggen. Conspiracy is een woord wat verzonnen is door de FBI. Ken je het Warren Report? Hierin zie je dat ze het tegengeluid in de moord op JFK kwaad weg zetten”, vervolgde hij. Ik besloot hem niet meer tegen te spreken, ik had weinig bewijs om het te weerleggen. Ik had het idee dat bewijsvoering wellicht de oorzaak van dit gesprek zou kunnen zijn en kreeg bovendien de indruk dat vrij weinig mensen van een voortzetting beter zouden worden. Hij duwde me het briefje in mijn handen, wat daarna in mijn portemonnee verdween.

Eenmaal in de boekhandel keek de eigenaar me aan alsof hij het had zien gebeuren. "Vaste klant?", vroeg ik. "Hij valt met vaste zekerheid klanten lastig, ja." "Ik weet niet hoe uw dag is, maar ik ben helemaal op de hoogte van de laatste complottheorieën." De boekhandelaar moest lachen. Ik was toch nieuwsgierig. De man van net leeft in krochten van YouTube waar ik nooit kom en koopt boeken. "Wat voor boeken koopt deze man?" Ik realiseer me nu pas dat dit wettelijk niet zomaar gedeeld zou mogen worden. Echter vermoed ik dat de eigenaar zo klaar was met deze klant dat hij deze wet vriendelijk opzij zette. Hij vertelde dat het met name spirituele boeken waren.

Ineens begon het bij mij te dagen. Hoe heb ik zo blind kunnen zijn? Ik spotte een patroon. Een tijdje geleden was een conservatieve dame - in een hoek die in de media wordt weggezet als alt right - met mij op date. Dat is een lang, ander verhaal, eentje die ik niet in een column wil gieten vanwege mogelijke repercussies. Het kwam er op neer dat zij buitengewoon geïnteresseerd was in mijn sterrenbeeld. Een ziedende drang op die flank om het leven te verklaren via spiritualiteit. Is het niet té toevallig dat juist deze twee mensen spiritueel zijn? Vertel me, jij slimme lezer, word je daar niet argwanend van? Noem eens drie conservatieve of rechtse mensen die je kent. Voilà. Mensen op de alternatieve, rechter flank van het politieke spectrum zijn op zoek naar een nieuwe wereld orde. Een queeste in de vorm van onbarmhartige tempeliers is uit de mode, daarmee kan je het niet oneens zijn, jij bent immers verstandig. Door de omarming van spiritualiteit gooien ze zand in de ogen van de bestaande religies. Hierdoor zal op den duur een religieus vacuüm zal ontstaan. Waarschijnlijk ben jij er al, maar ik zal hem toch even binnenkoppen: dit vacuüm zal worden opgevuld door de verlosser van de nieuwe wereldorde. En als je wil weten wie dat is, moet je zelf maar even op YouTube gaan.

 13
 0

Lekker gelezen? Geef me een kudo! (gewoon klikken, geen login)


Lees ook: